يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الْأَرْضِ مقرّر كند فرمان را ، و بفرستد به وى يكى از فرشتگان را « 1 » [ تا ] خبر دهد رسول زمينيان را ؛ ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ باز برشود به آسمان آن فرشتهء مخصوص به ارسال ، در روزى كه هست اندازهء وى از آنچه « 2 » شما شمريت هزار سال ؛ چه از آسمان تا زمين پانصدساله راهست [ به ] مسافت ، فرودآمدن و بر شدن هزار سال شود مدّت . ( 5 ) ذلِكَ عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ وى خداى نهان و آشكارا داننده است الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ و عزيز و بخشاينده است . ( 6 ) الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ آنك نيكو آفريد هر چه آفريد ، وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طِينٍ و آفريدن آدم از گل آغازيد . ( 7 ) ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ ماءٍ مَهِينٍ باز بيافريد فرزندان وى را « 3 » از آب ضعيف آخته از اصلاب پدران ، و انداخته در ارحام مادران . ( 8 ) ثُمَّ سَوَّاهُ باز اعضاى وى را « 6 » راست كرد ، وَ نَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ و جان وى به تن وى در آورد وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ الْأَفْئِدَةَ و دادتان گوشها و چشمها و دلها ، قَلِيلًا ما تَشْكُرُونَ اندك شكر مىآريت بر اين حاصلها . ( 9 ) وَ قالُوا أَ إِذا ضَلَلْنا فِي الْأَرْضِ و گفتند كافران ا چون ناپيدا شويم در زمين يعنى در گور پوسيده شويم ، أَ إِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ باز به قيامت نو آفريده شويم ؛ بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ كافِرُونَ بلك « 4 » ايشان به قيامت كافرانند « 5 » ، و ثواب و عقاب خويش را منكرانند . ( 10 ) قُلْ يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ بگو يا محمد بردارد جانهاى شما ، آن فرشتهء

--> ( 1 ) - ن : از فريشتگان آسمان را . ( 2 ) - ن : آنج . ( 3 ) - ن : و را . ( 4 ) - ن : بل كه . ( 5 ) - اصل : كافرانند . ( 6 ) - ن : و را .